Günümüzde insanlar, özellikle de çocuklar, zamanlarının büyük kısmını kapalı eğlence alanlarında ya da evde ekran başında geçiriyor. Ah… Bizim çocukluğumuz böyle miydi?

Toprağa basmadan, rüzgârı hissetmeden, üşüyüp ısınmadan geçen bir hayat normalleşti. Oysa insan, doğanın içinde büyüyerek dengede kalır.

Bizim Hafta Sonlarımız

Bizim hafta sonlarımız genelde böyledir. Soğukta da sıcakta da…

Toprak tencereyi aldık, açık ateşte pişirdik yemeğimizi. Ruhum bir Kızılderili…

Odun ateşinde pişenin lezzetini yiyen bilir. Doğada karnını doyurmanın hissini de yine yaşayan bilir.

Genelde doğaya mangal için çıkılır ya; bir de başka şeyler deneyin. Ateşi sadece et için değil, muhabbet için yakın.

Çocuklar Doğada Çocuktur

Çocuklar gelen köpeklerle oynadılar. Koştular, dolaştılar. Üşüdüler, ısındılar.

Olması gerektiği gibi…

Doğa çocuğu sıkmaz. Doğa çocuğu kendine getirir.

Konfor Alanının Dışında Kalan Doğa

Bugün doğa, çoğu insanın konfor alanının dışında kaldı. “Ben ağaç, ot sevmem” diyenler var.

E be mübarek… Sen bu kâinatın bir parçası değil misin?

İnsanı mutsuz eden çoğu şey, aslında ondan kopuşun sonucudur.

Doğadan uzaklaştıkça doyumsuzluk artar, yaklaştıkça kalp sakinleşir.

Bir Karışın Şu Kâinata

Çıkın… Bir karışın şu kâinata.

Göğe bakın. Batan güneşin heybetini seyredin. Ve o heybeti verene şükredin.

Bastığınız toprak; yedi kat, ayrı ayrı ama tek bir ahenk içinde döner.

Hissedebiliyor muyuz peki? Ne muazzam bir sistemdir bu…

Göremediğiniz ama sizi saran, doğadan yayılan ve sizinle bütünleşen o his… İşte insanı insan yapan da odur.

Son Söz

Biz büyük işler yapmıyoruz. Sadece unutmamaya çalışıyoruz.

Unutulanı hatırlatmak, hatırlayanlara vesile olmak niyetiyle…